“Mijn zus ligt op D3 west, waar is dat?” De jonge vrouw heeft een bezorgde frons op haar voorhoofd. Gastvrouw Silvia van Drie kijkt haar aan en zegt meteen: “Dat is gemakkelijk. Je gaat hier rechtdoor, dan rechtsaf en met de lift naar de derde etage. Dan ben je er.”

“Dankjewel!”, roept de vrouw, waarna ze snel de juiste richting in loopt. We zijn in het entreegebied bij de hoofdingang van het UMC Utrecht. Aan weerszijden staan banken, waar mensen wachten op een taxi. Ook zijn er twee leestafels en computers voor vrij gebruik. Op de plek waar eerst de grote balie stond, staan nu twee servicepunten: hoge, ronde bureautjes met een stoel erachter. Niet dat de leden van het team Entreegebied daar vaak op zitten, want volgens het nieuwe ontvangstconcept lopen ze rond en stappen ze op mensen af. Zoals nu: Silvia ziet een man die een parkeerkaartje in zijn hand houdt en weifelend rondkijkt. Ze loopt naar hem toe en vraagt: “Kan ik helpen?” De man knikt: “Ik wil cash betalen, maar de automaat doet het niet.” Silvia neemt zijn muntjes aan en ook het parkeerkaartje, dat ze voor een scanapparaatje houdt. Nu kan de man ‘vrij’ uitrijden. “Fijn, dank u”, zegt hij en loopt richting parkeergarage.
 
Het team Entreegebied staat iedereen te woord die een vraag heeft. Vanmiddag zijn drie professionele gastvrouwen en een vrijwillige gastheer daar continu mee bezig. Ze wijzen mensen de weg, regelen taxi’s, nemen gevonden voorwerpen in, enzovoorts. Enkele seconden hier, een paar minuten daar; het is een komen en gaan van mensen. Het UMC Utrecht ontvangt elke dag zo’n 10.000 bezoekers – en dat geloof je onmiddellijk, als je een paar uur in het entreegebied doorbrengt.

Bloed prikken

Vrijwillige gastheer Geert de Voorn komt de hoek om met een oudere man in een rolstoel. Ze zijn terug van een CT-scan en op weg naar het lab om bloed te laten prikken. “Gaat het nog?” vraagt Geert. “U bent al een paar uur bezig.” De man lacht: “Ja hoor.” Als ze terug zijn, helpt Geert hem vanuit de rolstoel naar de bank, waar hij even zal wachten op zijn taxi. Geert haalt ook nog een kopje koffie voor hem. “Dankjewel,” zegt de man. “Graag gedaan,” antwoordt Geert en er wordt alweer gebeld om iemand op te halen uit het Cancer Center.

Wasbeer met gouden ogen

Ondertussen staat er een vrouw bij Silvia, met op haar arm een jongetje van een jaar of twee. “Jordan heeft zijn knuffel vanochtend verloren; een wasbeer met gouden ogen. Heeft iemand hem bij u gebracht?” Silvia kijkt snel op www.ilost.nl; een site met allerlei gevonden voorwerpen. En ja hoor, al gauw kijkt ze in een paar gouden ogen. “Gevonden!”, lacht ze. “Ik ga hem halen.” Onderweg naar de opslagplaats komt ze een echtpaar tegen dat ze kent van eerdere ziekenhuisbezoeken. Silvia staat even stil om met hen te praten. Het blijkt dat ze net een slecht-nieuwsgesprek hebben gehad. Voordat het echtpaar verder loopt, zegt de vrouw: “Fijn dat je even de tijd voor ons nam.” Silvia drukt haar de hand. “Natuurlijk. Sterkte.”
 
De opslagplaats ligt vol spullen: sleutels, bankpassen, kleding. En ook de wasbeer. Op zijn rug zit een sticker met daarop de datum van vandaag. “Alles blijft hier drie maanden en gaat dan naar de gemeente Utrecht.” Terug in het entreegebied lichten Jordans ogen op, als hij zijn knuffel in het vizier krijgt. Met een grote glimlach omarmt hij zijn geliefde wasbeer. “Geweldig!”, vindt zijn moeder. “Echt super bedankt.”

Willem Jan Sneller, gastheer entreegebied

 “Tussen 2000 en 2018 werkte ik al bij de oude receptie, in de centrale hal. Daar zaten we achter de balie. Het nieuwe ontvangstconcept bevalt mij heel goed! Het is veel pro-actiever; we stappen zelf op de mensen af. De balie staat letterlijk niet meer tussen ons in, dat past beter bij mij én bij deze tijd. Zo langzamerhand ken ik al heel wat patiënten, dat is fijn. Als je elkaar herkent, geeft dat een vertrouwd gevoel. Ook leuk: we wisselen het werk in de centrale hal af met de ontvangstbalie in het WKZ en polibalie 23.”

Laat het ons weten als je vragen, opmerkingen of reacties voor de redactie hebt.

Reageer op dit artikel

Dit is een verplicht veld Dit is geen juist e-mailadres Dit is een verplicht veld Dit is een verplicht veld

    Lees meer verhalen

    Ontdek en verdiep je in onze onderwerpen