“Ik werk graag met patiënten met een chronische ziekte, want daar kan je een mooie band mee krijgen.” Etienne Blaas is verpleegkundig specialist op de Reumapolikliniek in het UMC Utrecht. Een patiënt die hij niet gauw gaat vergeten is een tachtigjarige mevrouw die de ene ziekte op de ander stapelt. “Ongelooflijk hoe positief zij in het leven staat.”

“Toen ik haar leerde kennen in 2007 was ze al weduwe. In die tijd had ze al zo’n twintig jaar reuma. Tegenwoordig hebben we gelukkig zulke goede behandelmethoden dat ernstige gewrichtsschade vaak is te voorkomen. In haar tijd was die er nog niet. Haar gewrichten waren behoorlijk beschadigd. Met haar handen kon ze bijna niks meer en ze had last van haar schouders en heupen. En dat, terwijl ze overal alleen voor stond. Maar ze klaagde niet.

In het begin zag ik haar zo’n drie keer per jaar. Omdat haar reuma inmiddels aardig onder controle is, komt ze minder vaak. Maar het bleef niet bij reuma. In de jaren die volgden, kreeg ze kanker, ernstige botontkalking, wervelkolomverzakking en een aortaklepontsteking. Iedere keer dat ik haar zag, was ze weer een beetje achteruit gegaan. Juist daarom vind ik het zo bijzonder om te zien hoe positief zij in het leven blijft staan, hoe ze het leuk weet te houden. Ik zie best veel patiënten waar dat heel anders is. Konden zij zich maar iets van haar positiviteit aanleren, denk ik soms. Dat zou hun leven een stuk gemakkelijker maken.

Door de jaren heen is mijn band met haar steeds hechter geworden. Patiënten kunnen een voicemail van onze poli inspreken waarna we ze altijd terugbellen. Vaak doe ik een paar van dat soort telefoontjes in tien minuten. Als deze mevrouw heeft gebeld, wacht ik altijd tot ik wat meer tijd heb. Want ik weet, als zij belt, heeft ze me echt even nodig, dan wil ze haar ei kwijt. Onze gesprekken gaan lang niet altijd alleen over reuma, ze gaan ook over haar andere ziekten, ze gaan over haar. Ik merk dat, als ze haar verhaal maar kwijt kan, ze daarna de draad weer kan oppakken. ‘Ik ben toch niet lastig hè?’, vraagt ze vaak. Ik doe dat graag voor haar. Misschien zouden we dat meer moeten doen: naar de hele persoon kijken, in plaats van naar één aandoening.  

Vorige maand zag ik haar zitten in het ziekenhuisrestaurant. Met een kennis. Ik zag direct aan haar dat ze weer een jasje heeft uitgedaan. Haar vriendelijke groet en glimlach toen ze mij zag, lieten daar – net als altijd – niets van doorschemeren.”

Laat het ons weten als je vragen, opmerkingen of reacties voor de redactie hebt.

Reageer op dit artikel

Dit is een verplicht veld Dit is geen juist e-mailadres Dit is een verplicht veld Dit is een verplicht veld
  • Geplaatst door Thea ten Hulscher op 10-11-2019
    Ik ben ook zo'n chronische zieke. Ruim 21 jaar geleden ben ik ziek geworden, zwaar depressief. Tot die tijd werkte ik als verpleegkundige op de geriatrie in jullie ziekenhuis. Als ik iets niet heb gekregen is het ziekteverzuimbegeleiding. Ik heb geloof ik in 2.5 jaar tijd 3 telefoontjes gehad. Ik had iets gedaan wat absoluut niet door de beugel kon. Wat?? Ik heb echt geen idee. Maar omdat niemand mij belde heb ik de bedrijfsarts verboden informatie door te spelen over mijn gezondheidstoestand. Ik ben 1x voor kerst gebeld door het afdelingshoofd. In plaats van een empathische houding gaf hij opdracht om terug te keren op de werkvloer. Want een conflict, ja ik had op een foutenformulier aangegeven waardoor de organisatie ook schuldig was aan mijn fout. En de hoogleraar sloeg op tilt. Die vond zowiezo al dat ik niet in het gareel liep met de eisen die hij stelde. Zo mocht ik niet in eigen tijd voor het ochtendrapport een boterham eten. Nou, gegroet met hem. Daar gaat hij niet over. Maar in het begin had ik nog contact met 3 collega's maar die hielden daar plotsklaps mee op. Dan moet je toch al vreselijk depressief zijn en een laag zelfbeeld hebben dan hakt dat er behoorlijk in. Je verwacht beter vooral omdat 1 collega in de GGZ was gaan werken. In alle jaren is dit toch in mijn hoofd blijven hangen. Ik heb altijd goede beoordelingen gehad, dus wat was er mis? In de jaren erna kreeg ik de ene lichamelijke beperking na de andere. Je komt op een poli en het interesseert de dokter of tandarts geen klap dat ik al jaren ziek ben en een bindweefselaandoening heb met ernstige hypermoblilteitsklachten. Het is voor mij een klus om bijv. mijn tanden goed te verzorgen, met tandenstoker en raggertje, want mijn vingers staan krom door de hypermobiliteit, mijn ellebogen doen pijn door zenuwproblemen en spieren die geïrriteerd zijn. Niet dat daar rekening mee wordt gehouden, de mondhygiëniste heeft het woord empathie voor je patiënt nog nooit gehoord. Ze raffelt een riedeltje af. Ik hou niet van water behalve als het buiten écht warm is. Maar dat is onmogelijk en daar moet ik mij maar overheen zetten. Kortom, je voelt je als een worst in een potje waar iedereen zijn leefregels voor jou bij probeert te proppen. Dat mijn bot niet goed is aangegroeid bij mijn implantaten, ach dat hoor ik pas na 1,5 jaar. Dat ik misschien nooit met bovenprothese kan eten, ach wanneer ik dat na 2 jaar pas weet is vroeg genoeg. Moet je op de administratie doorgeven hoe vaak je gevallen bent in een bepaalde periode, en dat was ik, krijg je verder geen advies over want wij gaan alleen over tanden. We zijn zoooooooo specialistisch dat wij ons alleen met uw bovengebit bezighouden en de onderkant laten we aan de gewone tandarts over. En die verwijst weer naar B.T. vanwege de gecompliceerdheid. Inmiddels verlang ik naar een onderprothese om gewoon van het gezeur af te zijn. De enige die echt interesse heeft in hoe het met mij gaat en waar ik altijd op kan terugvallen is mijn revalitatie-arts. Nee, ik zie er niet ziek uit. Je ziet hoogstens mijn braces, silversplints, scootmobiel, (haro in aanvraag), huishoudelijke hulp die er 2x per week is en een tuin die ik niet op orde krijg. Ik werk te weinig mee met de buren die ineens een paar stenen op mijn terras leggen want dan loopt de figuur zo leuk door, ligt een kano op mijn schuurdak, groeit er een bamboe in hun voortuin die mijn tuin in waait en ik geen uitkijk meer heb door beide ramen, moet een ladder op mijn schuurdak liggen want de ladder is zo lang maar blijkt na een klacht bij de woningbouw ineens in de schuur te passen! Zo gaat het maar door. Alles is een aanslag op mijn gezondheid en dat lijkt maar niet door te dringen. Hoe kun je tig adviezen opvolgen die het liefst ook nog tegenstrijdig zijn. Van tandheelkunde max. 7 x per dag iets eten of drinken en van diab. verpleegkundige inname zoveel mogelijk spreiden. Ik vind het fijn dat deze mevrouw een werknemer heeft getroffen die oog voor haar heeft. Ik ben nog zoekende.

    Lees meer verhalen

    Ontdek en verdiep je in onze onderwerpen